Bertelsen.pl → Wiedza → Słownik →
Kominek
Kominek – nakryte palenisko zbudowane z wnęki umieszczonej w ścianie niewiele wyżej niż poziom podłogi, wystającego z lica ściany obramowania, na którym opiera się okap odprowadzający spaliny do przewodu dymowego.
Najstarsze kominki były znacznie większe, budowane na planie półkola z okapem podobnej wielkości. Umieszczano je najczęściej przy ścianach szczytowych, co ułatwiało prawidłowe wyprowadzenie komina. Budowane były z ciosów kamiennych, powierzchnia paleniska wykładana była najczęściej cegłą. Z czasem wymiary kominków uległy pomniejszeniu. Było to możliwe po udoskonaleniu wydajności kominków przez pochylenie ścian bocznych pod kątem 45o i zmniejszeniu głębokości wlotu do kanału dymowego. Oprawy zaczęto wykonywać z marmuru lub brązu. Najwspanialsze oprawy kominków pochodzą z okresu renesansu.
Do typowego wyposażenia kominków należał: ekran osłaniający palenisko, żelazne uchwyty na łuczywo, pogrzebacz oraz wilki (stojaki na drewno do opału). Kominki o nowoczesnej konstrukcji stosowane są coraz częściej w domach jednorodzinnych, zajazdach i podobnych budynkach.
Obecnie stosowane są kominki elektryczne, sięgające swoją historią powstania aż 1892 roku. Ten typ kominków opatentowany został przez brytyjczyków Cromptona i Dowsinga. Niestety ich wynalazek miał niskie właściwości grzewcze i dopiero po wynalezieniu żaroodpornego stopu zwanego "Nichromem" (stop niklu i chromu) przez Alberta Marsha w 1906 r. udało się rozgrzewać kominki do wysokich temperatur bez stachu o to czy kominek nie pęknie czy spowoduje pożar. Pierwszy sprawnie działający kominek z użyciem nichromu wykonano już w 1912 roku. Mimo energooszczędności i komfortu rozpalania kominków elektrycznych, z pomocą tylko jednego wciśnięcia guzika, powraca moda na kominki dawnego typu - długo rozpalające się, ale również długo trzymające ciepło.